Aktualności parafialne

Nowy Rok 2010: więcej adoracji Jezusa
2010-01-01

Co przyniesie wszystkim Nowy Rok 2010? Oto pytanie, które zadaje sobie każdy z nas na początku tego nowego czasu. Noworoczne życzenia zawsze pełne są marzeń i planów. My, w naszej wspólnocie parafialnej, życzyliśmy sobie dzisiaj, aby otworzyć się także - i chyba przede wszystkim - na plany i marzenia, jakie wobec nas ma sam Pan Bóg. Na kanwie dzisiejszej ewangelii uczyliśmy się, co znaczy prawdziwa adoracja Jezusa. Nie tylko obecność, nie tylko spojrzenie, nie tylko wyszeptane czy wyśpiewane przez nas słowa, ale i cisza, i nasłuchiwanie, i pozwolenie, aby to ON mówił a ja słuchał. Wpatrzeni w postawę Maryi, która "zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu" obiecaliśmy sobie, że w tym Nowym 2010 Roku nie zabraknie nas na osobistej i wspólnotowej adoracji Najświętszego Sakramentu. Za szczególną datę wybieramy tę naznaczoną naszej parafii przez Księdza Biskupa w ramach przygotowań do 200-ej rocznicy erygowania naszej diecezji, czyli 1-2-3 lutego.

Oto słowo Biskupa Siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego zamieszczone we wprowadzeniu do I zeszytu tekstów przeznaczonych do wykorzystania podczas trzydniowej adoracji Najświętszego Sakramentu.

W sierpniu 1923 roku w Janowie Podlaskim odbył się Pierwszy Synod Diecezji Siedleckiej. Postanowiono wtedy, że we wszystkich parafiach diecezji zostanie wprowadzone nabożeństwo czterdziestogodzinne. W związku z tym podjęto wiele inicjatyw, mających na celu pogłębienie wśród wiernych pobożności eucharystycznej. Przyniosło to bogaty owoc w życiu wielu ludzi. Jednak na przestrzeni lat ta pobożność bywała różnie rozumiana i praktykowana. Zdarzało się niekiedy, że na Eucharystię patrzono w sposób subiektywny i legalistyczny, rozwijając nowe formy ascezy, mnożąc modlitwy i procesje. Mimo szczerych intencji, w tak przeżywanym kulcie akcent padał czasem bardziej na działanie i na wysiłek człowieka, niż na wdzięczne i wielbiące Boga uznanie i przyjęcie daru, który ma moc przemiany człowieka. W konsekwencji to człowiek łatwo stawał na pierwszym miejscu jako ten, który przedstawia Bogu swoje intencje, składa swój dar na ołtarzu i wraca do domu, tzn. do swego codziennego życia – czasem z takim przekonaniem o własnej doskonałości i własnych racjach, że nie pomaga mu to do życia w jedności i komunii z bliźnimi.

Kult eucharystyczny zaś, jak zresztą cały kult chrześcijański, mając swoje źródło w tajemnicy paschalnej – jedynej ofierze Jezusa Chrystusa, zmierza do budowania jedności Kościoła na chwałę Pana Boga. Ze strony człowieka jest odpowiedzią na uprzedzające działanie Boga, czego wyrazem jest stałe otwieranie się na komunię z Bogiem oraz bliźnimi. Kult eucharystyczny nie rozpoczyna się bowiem od działania człowieka, lecz od słuchania Słowa Bożego i przyjmowania go z wiarą. To Słowo wzywa człowieka do nawrócenia i uczy uległości wobec planu Boga w konkretach życia. Proklamowane Słowo Boże, przyjęte przez człowieka, sprawia bowiem, że nie ma rozdźwięku pomiędzy liturgią a życiem człowieka. Widać to wyraźnie na przykładzie Maryi. Owocem zwiastowania i przyjętego przez Nią Słowa jest Jej postawa służby wobec krewnej Elżbiety.

W takim duchu chcemy ponownie powrócić do praktyki trzydniowej adoracji Najświętszego Sakramentu. Będzie to też jeden ze sposobów, które mają przygotować nas do Jubileuszu 200-lecia erygowania naszej diecezji. Stąd też na nowo dla każdej parafii został wyznaczony termin trzydniowej adoracji Najświętszego Sakramentu, tak aby w diecezji nieustannie trwał kult eucharystyczny.

Nabożeństwo to połączone było pierwotnie z rozpamiętywaniem przed wystawionym Najświętszym Sakramentem przebywania Chrystusa w grobie (według tradycji trwało ono czterdzieści godzin). Następnie nabrało charakteru pokutnego i wynagradzającego za popełnione grzechy, zwłaszcza w czasie karnawału. Dzisiaj często przygotowuje ono wspólnotę wierzących do pełniejszego przeżycia odpustu, misji parafialnych czy rekolekcji. Niezmiennym celem czterdziestogodzinnej adoracji było i jest pogłębienie osobistej więzi z Chrystusem każdego wierzącego i całej wspólnoty Kościoła.

Niemniej ważne są jeszcze inne aspekty tego nabożeństwa, mianowicie: związek ze słuchaniem Słowa Bożego i przygotowanie do pełniejszego uczestnictwa w Eucharystii. Musimy mieć świadomość, że punktem wyjścia dla adoracyjnej postawy jest uległość wobec Słowa Bożego i celebracja Eucharystii, w której Bóg w szczególny sposób wychodzi nam naprzeciw jako wydający się za nas w swej ofierze i dający siebie w postaci pokarmu, który nas umacnia na naszej drodze życia zgodnej z zamysłem Pana Boga.

Adoracja Najświętszego Sakramentu nie może bowiem być zacieśniona do kultu jakby przedmiotowego, do koncentrowania się na postaciach eucharystycznych (np. podziw białej, nieskalanej Hostii). Eucharystia bowiem wprowadza nas przede wszystkim w to, czym jest i Kim jest. Wprowadza nas w logikę i moc życia Jezusa Chrystusa, który wydaje siebie – umiera i żyje. To właśnie ta Tajemnica uobecnia się w Eucharystii i jest dla człowieka. W niej zawarte jest życie objawione przez Ojca w jedynej ofierze Jezusa Chrystusa, które mocą Ducha Świętego udziela się człowiekowi.

Jako sakrament paschalny Eucharystia jest uobecnieniem Osoby ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana. Jest upamiętnieniem Ofiary krzyża i obecności Chrystusa Zmartwychwstałego, który – jako zwycięski – daje siebie na pokarm, byśmy – mocą tego pokarmu – także my mieli moc umierania i życia w okolicznościach, w jakich przychodzi nam żyć i w relacjach z naszymi bliźnimi, jacy są wokół nas. W Eucharystii urzeczywistnia się bowiem Pascha naszego Pana i nasza. To w tym paschalnym sakramencie otrzymujemy moc do życia w wolności od siebie i moc do dawania siebie innym, by budować Ciało Chrystusa – Kościół. Ten Kościół, złożony z grzesznych i śmiertelnych ludzi, nosi już w sobie zadatek nieśmiertelności. Eucharystia, którą podaje Kościół, daje odpowiedź na lęk człowieka stającego stale i na różne sposoby wobec rzeczywistości śmierci w codziennym umieraniu, przemieniając to nasze umieranie w doświadczenie życia. Świadomość tego wielkiego daru Miłości porusza nas i skłania do pełnej wdzięczności adoracji.

Przebieg trzydniowej adoracji Najświętszego Sakramentu z zachowaniem przepisów liturgicznych pozostaje do ustalenia przez księdza proboszcza. Każdego dnia jednak powinny być obecne następujące elementy:
1) zatrzymanie się nad Słowem Bożym w oparciu o przygotowane teksty, które są tylko pomocą i mają inspirować nasze poznawanie tajemnic Bożych i historii zbawienia;
2) adoracja Jezusa Eucharystycznego jako Tego, w którym wszystkie obietnice Boga znalazły wypełnienie;
3) oddanie siebie Bogu do dyspozycji, na wzór Maryi Służebnicy Pańskiej, mając na uwadze sprawy Kościoła, wspólnoty parafialnej, rodziny, środowiska sąsiedzkiego, miejsca pracy itp.;
4) modlitwa w intencji diecezji, ze szczególnym uwzględnieniem Jubileuszu i Synodu.

Na ten czas modlitwy i pracy z serca błogosławię.

BISKUP SIEDLECKI
Zbigniew Kiernikowski

PROGRAM:
Poniedziałek, 1 lutego 2010
Godz. 9.00   MSZA ŚW.
Godz. 10.00   Pobratymy
Godz. 11.00  Wólka Proszewska
Godz. 12.00  MSZA ŚW.
Godz. 13.00  Słuchocin
Godz. 14.00  Kopcie
Godz. 15.00  Gałki
Godz. 16.00  MSZA ŚW.
Godz. 17.00  Chojeczno Sybilaki
Godz. 18.00  Chojeczno Cesarze

Wtorek, 2 lutego 2010 – ŚWIĘTO OFIAROWANIA PAŃSKIEGO
Godz. 9.00   MSZA ŚW. z poświęceniem gromnic
Godz. 10.00  Koła Żywego Różańca
Godz. 11.00  Stara Sucha
Godz. 12.00  MSZA ŚW.  DLA DZIECI z poświęceniem gromnic
Godz. 13.00  Schola
Godz. 14.00  Proszew
Godz. 15.00  Polków Daćbogi
Godz. 16.00  MSZA ŚW. z poświęceniem gromnic
Godz. 17.00  Nowa Sucha
Godz. 18.00  KSM i kandydaci do bierzmowania

Środa, 3 lutego 2010
Godz. 9.00   MSZA ŚW.
Godz. 10.00  Ministranci
Godz. 11.00  Rada Parafialna i Zespoły liturgiczne
Godz. 12.00  MSZA ŚW.